تا باد چنین بادا

خاکستری دم غروب را که خورشید نفس های تو دوباره طلوع میکند عجیب دوست دارم

میدانی مرا چنین عجین شدگی با روحت عجیب است

اما درخت تنومندم چند صباح هم برای شیفتگی کافیست

انهم زمانی که مرا از تو چنان اسایشی در روح رخنه کرده که دیگرم هیچ درد عصیان کرده ای راه نگیرد

و شعله ی افروخته ی ستاره ی نگاهت را هیچ خورشیدی برابری نکند

که مرا منظومه ایست به نام تو برای زندگی